Patronka

Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny  to święto liturgiczne obchodzone  31 maja. Święto wspomina nawiedzenie Św. Elżbiety przez Maryję. Jest to także dzień odpustu w naszej parafii.

Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny Obraz Giotto di Bondone (1267-1337), Kaplica Scrovegni w Padowie

Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny Obraz Giotto di Bondone (1267-1337), Kaplica Scrovegni w Padwie

Tradycja tego święta pochodzi z XIII wieku. Wprowadzone zostało we wszystkich wspólnotach braci mniejszych z   inicjatywy św. Bonawentury, generała zakonu franciszkańskiego,  Do liturgii powszechnej zostało wprowadzone przez papieża Bonifacego IX w roku 1389. Aż do Reformy liturgicznej  II Soboru Watykańskiego  obchodzono je 2 lipca. W 1969 Papież Paweł VI przesunął obchody tego święta na dzień 31 Maja, by wypadało ono po święcie Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (25 Marca), a przed Narodzeniem św. Jana Chrzciciela (24 czerwca), co bardziej odpowiada relacji ewangelicznej.

W tym dniu pierwsze czytanie mszalne jest fragmentem proroctwa Sofoniasza (3, 14-18).

Czytany jest również fragment Ewangelii św. Łukasza, w której opisane jest spotkanie Maryi z Elżbietą (1, 39-56).

Nawiedzenie

W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w [pokoleniu] Judy
Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę.
Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę.
Wydała ona okrzyk i powiedziała: «Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona.
A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?
Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie.
Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana».

Magnificat

Wtedy Maryja rzekła:«Wielbi dusza moja Pana,
 i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej.
Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia,
gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny.
Święte jest Jego imię –
a swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia [zachowuje] dla tych, co się Go boją.
On przejawia moc ramienia swego,
rozprasza [ludzi] pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych.
Głodnych nasyca dobrami, a bogatych z niczym odprawia.
Ujął się za sługą swoim, Izraelem,
pomny na miłosierdzie swoje –
jak przyobiecał naszym ojcom –
na rzecz Abrahama i jego potomstwa na wieki».
Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy; potem wróciła do domu.

Biblia Tysiąclecia – Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Wydawnictwo: Pallottinum